آن منزّه است و هيچ كس را بر كنه ذات او اطلاعى نبوده و نخواهد بود . ( آيهء 39 ) وَ اسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُه‌ُو فِى الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقّ وَ ظَنُّواْ أَنَّهُمْ إِلَيْنَا لَايُرْجَعُونَ تفسير : فرعون و لشكر او در زمين به ناحق تكبر و گردنكشى نمودند و پيروى از موسى را كه حق بود نپذيرفتند . و گمان بردند كه به سوى ما باز گرديده نخواهند شد ؛ يعنى منكر معاد بودند . ( آيهء 40 ) فَأَخَذْنهُ وَ جُنُودَه‌ُو فَنَبَذْنهُمْ فِى الْيَمّ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عقِبَةُ الظلِمِينَ لغت : نَبْذ به معنى افكندن و پرت كردن ، و « يم » به معنى درياست . تفسير : فَأَخَذْنهُ وَ جُنُودَهُ : پس فرعون و سپاه او را به قهر و غضب گرفتيم ، پس ايشان را در دريا افكنديم و همه در آن غرق شدند ، چنان كه در آيات ديگر بيان آن شده است . فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عقِبَةُ الظلِمِينَ : پس اى پيامبر ، بنگر و تأمّل كن كه سرانجام ستمكاران چگونه بود ؟ به پيامبر صلى الله عليه و آله ما خطاب شده تا امّت او بدانند كه مخالفت با خدا و كفر و فسق و فجور ، عاقبت خوبى ندارد ؛ بلكه و بال و خسران دارد و اگر بصيرتى باشد ، عاقبت گردنكشان گذشته براى جلوگيرى نفس از مخالفت با خدا و عصيان و طغيان ، عبرت و تنبهى خواهد بود .